55-min

دسته بندی ها: نژادها

9 اکتبر 2018 توسط admin 0 دیدگاه

آکیتا ژاپنی : هرآنچه باید در مورد نژاد سگ آکیتا ژاپنی بدانید

[vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]آکیتا ژاپنی ، یا همان آکیتا ، در برخی کشورها در گروه سگ‌های کاری قرار می‌گیرد. این نژاد بسیار قدرتمند است. در حالت ایستاده قد آنها تا 71 سانتی متر (28 اینچ) تا کتف می‌رسد. پا و بدن آنها با خطوطی طراحی شده که نشاندهنده ابهت کامل این قهرمان قدرتمند است. ژاپنی‌ها او را به عنوان سگ جنگی پرورش می‌دادند، و خلق و خوی آنها، بخصوص در میان نرها، عالی است.

آنها با رنگ‌های درخشانی که دارند دیگران را جذب می‌کنند؛ رنگ پوشش آنها از سفید تا سرخ مایل به قرمز و خال خالی یا خاکستری است. اما فرقی نمی‌کند چه رنگی باشند، درکل پوشش ضخیم و پرپشت آنها با تمام درخشش و زیبایی‌اش نیاز به اصلاح و مراقبت دارد. گوش‌های اسپیتز شکل و نوک تیز آنها، به صورت کلاهکی بر روی سر مثلثی‌شان قرار گرفته، با بدنی فشرده و محکم، و دمی خمیده که در هیچ نژاد اسپیتز دیگر با این وضوح مشاهده نمی‌شود. آنها با داشتن چنین بدن عضلانی، نیاز به تمرین زیادی دارند. آنها باید بخوبی کنترل شوند چونکه رفتاری مسلط و بسیار هوشمندانه دارند. تغذیه آنها باید متناسب با حجمشان باشد اما درعین حال بیش از حد نباید بخورند. در کل نمی‌توان این نژاد را یک سگ خانواده خوب بحساب آورد.

اگر بخوبی متناسب با شیوه زندگی شما تربیت شود، سگ فوق العاده‌ای خواهد بود. اما به جای اینکه بپرسید «آیا این سگ برای من مناسب است؟» درواقع باید بپرسید، “آیا من برای داشتن چنین سگی مناسب هستم؟”

آکیتا در ژاپن به عنوان یک سگ شکارچی چند منظوره پرورش داده شد و در طول سال‌ها به خوبی خودش را محبوب دل مردم ژاپن کرده‌است. در ژاپن وقتی کودکی متولد می‌شود، والدین به او مجسمه کوچکی از آکیتا به عنوان نمادی از شادی، سلامتی و طول عمر هدیه می‌دهند.

آکیتاها حس حمایتی بسیار قوی دارند. برای بالا بردن اعتماد به نفس آنها، باید از کودکی با افراد مختلف ارتباط برقرار کنند. آموزش آنها هم مهم است؛ آکیتا ژاپنی سگ قدرتمندی است که می‌تواند براحتی از صاحبش سوء استفاده کند. آموزش آنها باید ثابت، درعین حال عادلانه و سرگرم کننده باشد.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد آکیتا ژاپنی” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]

ثبت شده در: AKC, UKC, CKC

کاربرد: شکار، محافظ

زادگاه: ژاپن

اندازه: قد 24 تا 28 اینچ، وزن 65 تا 115 پوند

طول عمر: 9 تا 11 سال

سطح فعالیت: متوسط

فعالیت فیزیکی لازم: توله‌های پر جنب و جوش، سگ‌های بالغ آرام

تربیت پذیری: سخت و مرتب، ممکن است لجبازی کنند.

پیرایش و شانه پذیری موها: برس کشیدن مداوم و مرتب

نیازمندی های خاص: نیاز به دویدن منظم در فضای بیرون دارد

بیماری‌های احتمالی: دیسپلازی لگن و آرنج، مشکل زانو و چشم و سرطان

[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

مشخصات ظاهری آکیتا ژاپنی

سَر

آکیتا ژاپنی جمجمه‌ای تخت، پهن در جلو، با بندی مشخص و گودی در پیشانی دارد. گونه‌هایش به خوبی شکل گرفته و تا گوش‌ها کشیده شده‌اند. آنها گوش‌هایی کوچک، ضخیم و مثلثی شکل دارند که رو به جلو قرار گرفته‌اند، و البته مشخصه این نژاد محسوب می‌شود. چشم‌هایشان نسبتا کوچک و تقریبا مثلثی شکلند. آنها جدا از هم و اریب هستند. این نژاد گاز قیچی قوی دارد.

ارتفاع شانه

این سگ‌ها در حالت ایستاده 67 سانتی متر و سگ‌های ماده 61 سانتیمتر قد دارند. انحراف  1 در (3 سانتی متر) بالا یا پایین مجاز است.

پوشش

پوشش زیرین آنها پرپشت و نرم است، در حالی که پوشش رویی ضخیم و صاف است. موی روی دم آنها کمی بلندتر است. سگ‌های با موی بلندتر صلاحیت ظاهر شدن در مسابقات نمایشی را ندارند.

رنگ

رنگ معمول نژاد آکیتا ژاپنی قرمز، سفید، خال خالی و کنجدی است. همه رنگ‌ها، به جز سگ‌های سفید، باید “urajiro” داشته باشند. urajiro همان رنگ سفید روی پوزه و گونه‌ها، زیر دهان، گردن، سینه و شکم، زیر دم و سطح داخلی پاها است. urajiro مشخصه آکیتا ژاپنی است. لایه تیره یا سیاه برای این نژاد مجاز نیست. چشم آنها باید قهوه‌ای تیره یا حتی تیره‌تر باشد.

خلق و خو

ویژگی شخصیتی

آکیتا ژاپنی شخصیتی آرام، معقول و متفکر، باهوش و دوستانه دارد، اما کمی مستقل و گاها سلطه جو هستند. آنها سگ‌های نگهبان عالی هستند و بطور قانع کننده‌ای به نجات صاحبان خود می‌روند. طبیعت آنها طوری نیست که زیاد پارس کنند یا بیش از حد هیجان زده شوند؛ درواقع یک آکیتا ژاپنی همیشه حس آرام بودن می‌دهد. آنها خودشان را وقف صاحبانشان می‌کنند و بسیار مطیع هستند، اما رفتار کلی آنها بیشتر دوستانه است تا مطیع و وابسته. این نژاد مانند خود ژاپنی‌ها، وقار و متانت خاصی دارد که آنها را کمی مرموز می‌کند.

رفتار اجتماعی

آکیتا ژاپنی چندان وقتش را صرف افراد غریبه نمی‌کند و حالتی محتاط و دفاعی نسبت به آنها دارد. آنها با دیگر سگ‌ها خیلی مهربان نیستند و نسبت به همجنسان خودشان حالتی برتری طلبانه دارند. با توجه به غریزه شکاری‌شان، برخورد عجیبی در نگاه اول نسبت به گربه یا دیگر حیوانات خانگی دارند، اما پس از مدتی با آنها به خوبی کنار می‌آیند. معمولا رفتار خوبی با بچه ها دارند و نسبت به آنها حسی بسیار محفاظت کننده دارند، با اینحال هرگز همبازی خوبی برای بچه‌ها نخواهند بود.

آکیتا ژاپنی

مراقبت های عمومی

پیرایش و مراقبت از مو

سگ‌های این نژاد دو بار در سال به شدت ریزش مو دارند که می‌توانید از یک برس برای جدا کردن موهای شل و ریخته شده استفاده کنید. خارج از دوران ریزش مو برس کشیدن هفتگی برایشان کافیست.

آموزش

با یک مربی که رویکردی مطمئن و متعهد داشته باشد، آکیتا ژاپنی را می‌توان بخوبی آموزش داد. این نوع سگ را نمی‌توانید با زدن، داد زدن یا به زور مجبور به نشان دادن احترام کنید. این سگ‌ها با تمرینات چالش برانگیز و غیر تکراری بهتر عمل می‌کنند. آکیتاها نسبتا مطیع هستند، اما طبق منطق خودشان رفتار می‌کنند.

تمرین

آکیتا ژاپنی استقامت فوق العاده‌ای داشته و نیاز به ورزشی بالاتر از حد متوسط ​​دارد. سه پیاده روی کوتاه روزانه در اطراف خانه برای حفظ شرایط مناسب این سگ‌ها کافی نیست. آکیتا نیاز به دویدن منظم در فضای بیرون دارد اما چندان به بازی‌های توپی یا دنبال کردن علاقه‌ای ندارد. این نژاد معمولا در داخل خانه آرام است.

کاربرد

اگر چه آکیتا ها در کشورها و در مکان‌های گوناگون مشاهده می‌شود، اما بهتر است بدانید این نژاد اصلا مناسب کاربردهای ورزشی نیست و در آن پیشرفتی نخواهد داشت. بهتر است سگتان را به کلاسی برای افزایش چابکی ببرید، جایی که بیشتر برایش سرگرم کننده باشد تا اینکه تمرکز شدید بر عملکرد آن باشد.

جزئیات

قد آکیتا ژاپنی  تا 28 اینچ و وزن آن بین 65 تا 115 پوند است، البته جثه ماده‌ها کوچکتر از نرهاست. سر پهن، با پوزه گود، گوش نوک تیز و چشم‌های کوچک و تیره‌ای دارند. طول بدن آنها کشیده‌تر از ارتفاع قد آنها تا شانه‌هایشان است، سینه‌ای عمیق و دمی بزرگ و پر با پیچشی به بالا دارند. پوشش بدن آنها دوگانه است، پوشش زیرین نرم و متراکم، پوشش خارجی صاف و پرپشت است. طیف رنگی آنها شامل سفید، خال خالی یا راه راه می‌شود.

بیشتر طول سال، می‌توانید آکیتا را دو بار در هفته برس بکشید. در طول بهار و پاییز که بیشترین ریزش مو را دارند، بهتر است هر روز برس کشیده شوند. آکیتا ژاپنی خیلی بوی سگ نمی‌دهد و در وسواسش نسبت به تمیز نگهداشتن خود بیشتر شبیه به گربه هستند.

آکیتا ژاپنی نژاد چندان فعالی نیست. چند پیاده روی طولانی روزانه به همراه چند نرمش سریع در کنار دوچرخه، نیاز فیزیکی آنها را برآورده می‌سازد. توله‌هایشان حرکاتی پرشور و کمی احمقانه دارند و بازی کردن را دوست دارند، اما آکیتای بالغ بسیار جدی است.

نگهداری این نژاد برای کسی که برای اولین بار سگ می‌گیرد کار دشواری خواهد بود. آنها در عین وفاداری و تعهد، ممکن است لجباز و مقتدرانه رفتار کنند. اگرچه با كودكانی كه به آنها احترام بگذارند مهربانند، اما اگر کسی سر به سرشان بگذارد اصلا تحمل نمی‌کنند. درنتیجه چندان گزینه مناسبی برای بازی با بچه‌ها محسوب نمی‌شوند. چون بسیار مشکوکند و ممکن است برداشت درستی از بازی نداشته باشند. به عنوان سگ شکاری، رفتار خوبی با حیوانات خانگی کوچک ندارند. مشکلات و بیماری‌های آنها شامل دیسپلازی لگن و آرنج، مشکل زانو و چشم و سرطان می‌شود.

[irp posts=”7167″ name=”نکاتی که باید برای انتخاب سگ در نظر بگیرید؟!”][/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

22 ژوئن 2018 توسط admin 0 دیدگاه

ژرمن شپرد: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ ژرمن شپرد بدانید

[vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]در دهه 1800 میلادی ، کاپیتان مکس ون استفانی ( Max Von Stephanitz  ) به دنبال یک نژاد برتر و اهلی از سگ ها بود . او از نژاد های مختلفی برای تولید نژاد ژرمن شپرد ( یا به زبان آلمانی Deutscher Shaferhaud  ) استفاده کرد . در سال 1899 موسسه پرورش این نژاد به اسم ” باشگاه پرورش ژرمن شپرد ” که تحت نظارت کاپیتان مکس بود افتتاح شد .  این نژاد به سرعت به عنوان یک نژاد زیرک و ارشد شناخته شد. امروزه این نژاد قابل شناسایی ترین نژاد از سگ ها محسوب میشود . نژاد ژرمن شپرد از نخستین نژاد هایی بود که اهلی شد. سگ های ژرمن شپرد بسیار وفادار و شجاع هستند و قابلیت آنها در یادگیری و انجام تمرینات بسیار شگفت آور است. شگ ژرمن شپرد از گروه سگ مزرعه و اهلی است . این نژاد ابتدا به عنوان سگ گله ، سگ پلیس و سگ گروه های نظامی شناخته میشد و از او برای محافظت ، جستجو و مراقبت استفاده میشد . اما امروزه از او به عنوان یک همدم و دوست از آن در ایالات متحده آمریکا و جاهای دیگر یاد میشود .

مشخصات ظاهری ژرمن شپرد

بدن

ژرمن شپرد بدنی مربع شکل و زاویه دار دارد . سطح رویی صاف و بسیار قوی است.دم سنگین و پرپشت آنها حداقل خمیدگی رانشان میرسد و با یک شیب بسیار کم پایین میرود و در انتها یک قوس کوچک رو به بالا دارد. زمانی که حرکت میکنند ، دم به سمت بالا می آید ولی نباید از سطح رویی بدن آنها بالاتر برود .  قفسه سینه آنها گود است اما پهن نیست. دنده های این نژاد نیز حالت خوب و بلندی دارند که آنها نیز تخت هستند و شکل خمره ای ندارند. شکم آن ها نیز به آرامی جمع میشود .  تیغه شانه های آنها بلند است و یک شیب مشخص و صاف دارد.

کف پاهای ژرمن شپرد ها صاف ، گرد و کوتاه است و برآمدگی های کف پنجه باید گرفته و رفع شود. این نژاد گردن بسیار قوی و عضله ای دارد .[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد ژرمن شپرد” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]کشور زادگاه : آلمان

کاربرد : سگ گله ( اهلی )

اندازه: قد 22 الی 26 اینچ، وزن  60 الی 90 پوند

سطح فعالیت : زیاد

فعالیت فیزیکی لازم : تمرین ، تربیت و اجتماعی شدن

محل مناسب نگهداری: توانایی زندگی در شهر ، حومه شهر و حتی روستا در کنار خانواده یا یک صاحب فعال

بیماری احتمالی: حساسیت ، نفخ ، انقباض ماهیچه، درد مفصلی، درد در استخوان ها و مشکلات در پانکراس.[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

سر

ژرمن شپرد سری محکم و نسبتا عریض دارد که بین گوش ها محصور شده است . پیشانی آنها نسبتا تاب دار و بدون خط یا با یک خط کوچک همراه است. جمجمه و پوزه هرمی شکل او طول یکسانی دارند به طوری که نوک بینی و بالای جمجمه تقریبا در یک راستا قرار میگیرند. لب ها بسیار باریک اند. گوش ها بالا قرار میگیرند، از قسمتی پایینی بدن پهنتر هستند و هرچه به سمت بالای بدنشان نزدیک تر شویم باریک تر خواهند شد . آنها بسیار صاف و محکم می ایستند و گوش هایشان رو به جلو میچرخد. چشمانی با سایز متوسط و بادامی شکل دارند که کمی شیب دار بر روی سر قرار گرفته اند. گاز گرفتن ژرمن شپرد ها دقیقا اثری مانند قیچی خواهد داشت.

ارتفاع شانه ها

به طور ایده آل و نرمال ارتفاع شانه ها برای ژرمن های نر در حدود 62 سانتی متر و برای ژرمن های ماده در حدود 57 سانتی متر است . این اندازه ها تا 2 سانتی متر ممکن است کم یا زیاد شوند .

پوشش مویی

پوشش مویی او دارای 2 لایه است. لایه رویی از موهای نرم تر و صاف و لایه زیرین موهای متراکم تر و درهمی دارد. موهای بخش گردن و ساق ها نسبت به سایر بخش ها بلند تر هستند.

رنگ

رنگ پوست آنها بسیار متنوع است و رنگ های قهوه ای و سیاه ، سیاه و قرمز، سیاه خالص و تناژهای مختلفی از رنگ سیاه بیشتر رایج است و دیده میشود. همچنین از زمان تولید این نژاد ، رنگ سفید هم در آنها دیده شده اما این رنگ در طبقه بندی اصلی رنگ های این نژاد ثبت نشده است .

ظاهر ژرمن شپرد

 

ویژگیهای شخصیتی

خلق و خو

این نژاد دارای اعتماد به نفس بالایی است . آنها با افراد آشنا بسیار مهربان و بازیگوش هستند اما با غریبه ها به تندی برخورد میکنند که البته خیلی سریع با آنها آشنا شده و خو میگیرند. این سگ ها در یادگیری و تمرینات بسیار باهوش هستند و توانایی های زیادی دارند. ژرمن شپرد ها با کودکان و سایر حیوانات نیز ارتباط خوبی برقرار میکنند .

این نوع از سگ ها اگر کاری برای انجام دادن نداشته باشند ، شاد نخواهند بود . ژرمن شپرد فعال ترین نژاد سگ در سرتاسر دنیاست. او برای پلیس و ارتش کاربردهای زیادی دارد. از او به عنوان سگ مراقب و نگهبان استفاده میشود. از گوش های او برای شنیدن صداها و از شامه قوی اش برای پیدا کردن و بو کشیدن مواد مخدر و منفجره استفاده میکنند.  به علاوه  این نژاد در برخی رشته های ورزشی سگ ها مانند تمرین در شکار و چابکی ، و یا پیشرفت در فرمان برداری تبحر دارد

این نژاد برای کسانی که تمایل دارند بعضی از ورزش ها را با سگ خود امتحان کنند بسیار مناسب است .

پترا بروک ( Petra Buke  ) ، یک مربی سگ معتقد است که : سگ های ژرمن بسیار وفادار هستند و با تمام وجود از صاحبانشان محافظت میکنند . آنها بسیار تاثیر پذیر از تمرینات خود هستند بنابراین صاحبان آنها باید برنامه ای مرتب برای تعیین حوزه و محدوده کار های آنها داشته باشند.

 

رفتار اجتماعی

سگ های ژرمن شپرد بسیار محتاط، محافظه کار و بد خلق نسبت به غریبه ها هستند. بنابراین اجتماعی کردن آنها از هفته های اول تولد بسیار مهم است. آنها باید با آدم های مختلف با هر رنگ و اندازه ای آشنا شوند. ژرمن شپردی که اجتماعی نشده باشد، میتواند شخصیتی بسیار نگران ، پر استرس و خجالتی داشته باشد. تربیت آنها باید زود آغاز شود .

ژرمن شپردها زمانی که کودکان شما در حال بازی باشند و ناگهان بازی آنها خشونت آمیز شود، از کودکانتان دفاع خواهند کرد. آنها همیشه نسبت به غریبه ها گارد میگیرند و خشن برخورد میکنند اما اگر صاحبان آنها به آنها اطمینان دهند که همه چیز تحت کنترل است، عقب مینشینند. از دوستان و آشنایان صاحبان به خوبی و خوشی استقبال میکنند.

اگر ژرمن شپردها به خوبی تربیت و اجتماعی شوند، نه تنها با سایر حیوانات مشکلی ایجاد نمیکنند بلکه با آنها رفتار بسیار خوبی خواهند داشت .

 

مراقبت های عمومی

پیرایش و رسیدگی موهای ژرمن شپرد

لازم و ضروری است که ژرمن ها هر روز به طور مرتب شانه شوند تا موهای ریخته و مرده از سطح پشمالو و پرموی آنها جدا شوند. سگ هایی که داخل خانه نگهداری میشوند به مراقبت های مویی بیشتری نسبت به آنهایی که خارج از خانه هستند نیاز دارن . موهای آنها در تمام طول سال میریزد اما در بهار و پاییز این مقدار بیشتر خواهد شد . موهای پنجه ها را نیز کوتاه کنید.

[irp posts=”7167″ name=”نکاتی که باید برای انتخاب سگ در نظر بگیرید؟!”]

 

آموزش

ژرمن شپرد ها بی نهایت باهوش هستند. آنها عاشق یادگیری از صاحبانشان و پیروی کردن از دستورات هستند  و این عجیب نیست که آنها همه چیز را بسیار سریع فرا میگیرند. آنها نسبت به تن و میزان صدای شما بسیار حساس هستند. اگر در تربیت آنها صادق ، با پشتکار و محکم باشید هیچ مشکل و سختی در این راه نخواهید داشت. ژرمن های نر از ژرمن های ماده بزرگ تر و قوی تر هستند بنابراین بسیار ضروری است که به آنها آموزش دهید تا در مواقعی که به آنها قلاده بسته شده است خود را نکشند

 

تمرینات

کسانی که ژرمن شپرد را به عنوان حیوان خانگی خود انتخاب میکنند باید این حقیقت را بپذیرند که این حیوان احتیاج به تمرینات زیادی دارد. این سگ بعد از انجام پیاده روی ، شکار ، شنا و یا دویدن های طولانی بسیار شادتر و سرحال تر خواهد بود. این کار را حداقل روزی 1 ساعت انجام دهید. ژرمن شپردها قلمرو خود را ترک نمیکنند. آنها محدوده باغ یا حیاط شما را میشناسند و تمایل به گشت و گذار در اطراف نخواهند داشت. اگر رابطه سگ با صاحبش خوب باشد، حتی زمانی که قلاده ندارد نیز سرگردان نخواهد شد و نزدیک صاحب خود باقی میماند .[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

22 ژوئن 2018 توسط admin 0 دیدگاه

چاو چاو: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ چاوچاو بدانید

[vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]زادگاه چاو چاو چین است، جایی که در آن بعنوان Lang Gou (سگ گرگی) یا Xiong Gou (سگ خرسی) شناخته می‌شود. تاریخچه این نژاد به 2000 سال پیش، چه بسا بیشتر برمی‌گردد. برخی کارشناسان می گویند این نژاد نتیجه پیوند بین نژاد ساموئید سیبری و ماستیف تبت است، البته دیگر متخصصان ادعا می‌کنند چاو چاو یکی از نژادهای اصلی سگ‌ها است و درواقع والدین ساموئید ، کیش هاوند و چند نژاد دیگر بحساب می‌آید.

این نژاد اوایل برای شکار قرقاول و کبک استفاده می‌شد. نام آن برگرفته از زبان انگلیسی مخلوط با اصطلاحات عامیانه چینی است که ملوانان برای توصیف محموله‌های مخلوط استفاده می‌کردند (chow-chow). نظریه دیگر می‌گوید نژاد چاو چاو به عنوان بخشی از یک محموله به انگلستان آورده شد و بر این اساس نام‌گذاری شده است. این نژاد در طول دوره ویکتوریا در انگلستان بسیار محبوب شد و برای اولین بار در سال 1890 به آمریکا آمد.

 

مشخصات ظاهری چاو چاو

بدن

چاو چاو یک سگ نسبتا کوچک، کوتاه و متناسب است. این سگ شیرنما پشت کوتاه و قوی و کمر قدرتمندی دارد. دم او رو به بالا است و تاب زیبایی رو به پشت دارد. قفسه سینه‌ای ستبر و عمیق، با دنده‌هایی پر دارند. پاهای جلویی آنها صاف هستند، طول متوسط و استخوان‌های خوبی دارند. یکی از مشخصه‌های این نژاد داشتن حداقل زوایه زانوست که باعث می‌شود زانوها به جلو خم نشوند. پاهای چاو چاو کوچک، نزدیک بهم و گرد (شبیه به پای گربه) است. گردن قوی آنها به صورت شیب‌دار میان شانه‌ها قرار گرفته است.

سر

این نژاد جمجمه تخت و عریضی با طول متوسط دارد. چشم‌های آنها نسبتا کوچک، بادامی شکل و بدون انتروپیون (برگشتگي‌ پلك‌ بدرون‌) است. گوش‌های کوچک و ضخیم‌شان نوکی گرد با زاویه جدا از هم و مستقیم دارد که کمی به سمت جلو متمایل می‌شوند. گوش‌ها باید کمی بسمت یکدیگر شیب داشته باشند، تا به سگ ظاهری “خشن” بدهند. چاو چاو فکی کاملا قیچی شکل دارد.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد چاو چاو” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]نام‌های دیگر این نژاد: لنگ گو (بمعنی سگ گرگی)، ژیانگ گو (بمعنی سگ خرسی)

زادگاه: چین

ثبت شده در: AKC, UKC, CKC

اندازه: ارتفاع 17 تا 20 اینچ؛ وزن 45 تا 70 پوند

طول عمر: 10 تا 20 سال

کاربرد: سگ شکاری

سطح فعالیت فیزیکی: کم و متوسط، سگ غیر ورزشی

محل مناسب نگهداری: نیاز به یک صاحب باتجربه ؛ سازگار با محیط شهری، حومه، و یا روستایی

نیازهای خاص :تربیت شدن، اجتماعی شدن، آموزش.

بیماری‌های احتمالی: حساسیت به داروی بیهوشی، سرطان، آنتروپیون، حساسیت به گرما، دیسپلازی ران، مشکلات زانو

آموزش: چالش برانگیز است

پیرایش و شانه پذیری موها: نیاز به شانه زدن روزانه[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

ارتفاع شانه

قد این نژاد در حالت ایستاده 19-22 اینچ (48-56 سانتی متر) و اندازه ماده آنها 18-20 اینچ (46-51 سانتی متر) است.

 

پوشش بدن

چاو چاو با دو نوع پوشش وجود دارد. گونه مو بلند شناخته شده‌تر است. چاو‌های موبلند پوششی پرپشت، متراکم و صاف دارند. پوشش بیرونی، بافت نسبتا ضخیمی دارد، در حالی که پوشش زیرین نرم و پشمی شکل است. پوشش بدن آنها دور گردن پرپشت‌تر است و تقریبا شکل یقه به خود می‌گیرد. گونه مو کوتاه چاو چاو هم دارای پوششی صاف و پرپشت اما کوتاه است. موی آنها باید حالتی مخملی داشته باشد و نباید صاف باشد.

 

رنگ نژاد

چاو چاو عمدتا سیاه، قرمز، آبی یا کرم رنگ است. معمول‌ترین رنگ آن‌ها قرمز (حنایی) و سیاه است. زبان و کام‌شان هميشه سياه متمایل به آبی است. معمولا لثه سیاه و چشم‌های تیره رنگی دارند.

 

ویژگی شخصیتی

خلق و خو چاو چاو

چاو چاوها آرام، باوقار و مغرورند . اگر چه نسبت به صاحبان و خانواده بسیار وفادارند، اما همیشه کمی خودخواه و مستقل عمل می‌کنند. شدیدا نسبت به آنچه در اطراف‌شان می‌گذرد هوشیارند و از اطرافیان‌شان در برابر هر مزاحمتی محافظت می‌کنند. با همه دوست نیستند؛ شاید به نظر سخت‌گیر نباشند اما هر زمان که لازم باشد شجاعت خود را نشان می‌دهند. چاو چاو نژاد فعالی نیست. پیاده روی صبح و عصر برای این نژاد کاملا مناسب است. توله سگ‌ها دو بار در روز نیاز به بازی دارند.

[irp posts=”7167″ name=”نکاتی که باید برای انتخاب سگ در نظر بگیرید؟!”]

رفتار اجتماعی

چاو چاو نژاد پرطرفدار و بی‌نظیری است. برای آنها تمرین اجتماعی شدن در مراحل اولیه ضروری است تا سگ بتواند با افراد ارتباط برقرار کند. در طول تمرین اجتماعی شدن، باید با افراد در سنین مختلف برخورد داشته باشد، به ویژه کودکان. آموزش ابتدایی آنها باید سازگار و هوشمندانه و درعین حال سرگرم کننده باشد. چاو چاو نیاز به صاحبی با تجربه دارد که با خلق و خوی این نژاد آشنا باشد. با تمرین اجتماعی شدن، رفتار مناسبی در مقابل بچه‌هایی که با احترام برخورد کنند خواهد داشت ولی ممکن است با سگ‌های دیگر یا حیوانات خانگی خوب نباشد. چاوچاوها نسبت به غریبه‌ها محتاط و هوشیارند.

 

مراقبت عمومی

پیرایش و مراقبت از مو

چاوچاوهای مو بلند باید بطور مرتب شانه زده شوند، بویژه در قسمت‌هایی از بدن‌شان که خم می‌شود. سگ‌های جوان باید به این پروسه عادت کنند، یعنی از بچگی با شانه شدن موهای‌شان آشنا شوند تا این فرآیند در بزرگسالی تبدیل به کشمکش و دردسر نشود. مراقبت از گونه مو کوتاه چاوچاو مطمئنا کم دردسرتر است، ولی بازهم حواستان باشد بدن‌شان باید به طور کامل شانه زده شود، به خصوص در زمان ریزش. ناخن‌های‌شان را هم مرتبا کوتاه کنید.

 

آموزش

چاوچاو به صاحبی آرام، خونسرد و با اقتدار نیاز دارد. با داشتن چنین صاحبی می‌تواند به خوبی رشد کند، ولی در زمینه فرمانبرداری از چاوچاو انتظار معجزه نداشته باشید؛ آنها کله شق و خودسر آفریده شده‌اند. مطمئنا این نژاد می‌تواند چند چیز را یاد بگیرد، اما چندان مناسب و سازگار با تمرین‌های طولانی نیست.

 

تمرین

چاو چاو سگ بسیار آرامی است و نیاز به تمرین نسبتا کمی دارد. آنها گشتن در حیاط را دوست دارند چون برای خودشان نقطه امنی پیدا می‌کنند و با دیدن هر چیز ناخوشایندی به شما هشدار می‌دهند. چاوچاو از آن نوع سگ‌هایی نیست که با شیطنت بالا و پایین بپرد، می توانید آنها را برای پیاده‌روی طولانی ببرید، اما مطمئن شوید مدت طولانی در هوای گرم نمانند.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

22 ژوئن 2018 توسط admin 0 دیدگاه

پامرانین: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ پامرانین بدانید

[vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]نام پامرانین، از واژه ی “پومرانیا” که نام منطقه ای در آلمان شرقی است، اقتباس شده است. بسیاری بر این باورند که پامرانین، از یک سگ ژرمن اشپیتز بزرگتر که برای کشیدن سورتمه و نگهبانی از گله استفاده میشد، پرورش یافته است. سگ ژرمن اشپیتز، در طی قرن 19 میلادی، اصلاح نژاد شد و در قالب پامرانین امروزی پرورش یافت. بعلاوه، گفته میشود که ملکه ویکتوریا نیز به این نوع سگ علاقه ی شدیدی داشتند. نژاد پامرانین برای نخستین بار در اواخر قرن نوزدهم وارد ایالات متحده ی آمریکا شد. در شجره نامه ی این نژاد کوچک و عروسکی، ردپایی از سگ های سورتمه ی ایسلند و لاپلند مشاهده میشود. در آن زمان، وزن سگ ها بین 20 تا 30 پوند متغیر بود و به منظور مراقبت و کنترل گله های گوسفند استفاده میشدند.

 

مشخصات ظاهری نژاد پامرانین

پامرانین، یک سگ کوچک با ظاهری شبیه به روباه و گوش هایی کوچک و ایستاده است. پامرانین های امروزی، سگ هایی بسیار کوچک هستند که اکثراً، بالغ بر 3 الی 7 پوند وزن دارند (البته وزن سگ های نمایشی، بین 4 تا 6 پوند است). قد این سگ ها نیز 8 الی 11 اینچ است. طول بدن پامرانین ها، معمولاً از قدشان (تا شانه) کوتاهتر است؛ و به رغم آنکه جثه ی کوچکی دارند، اما بسیار توانمند و خوش بنیه هستند. چشم هایش تیره و بادامی شکل و پوزه اش کوتاه و مخروطی می باشد. دُم این حیوان به سمت بالا و در جهت بدنش، حلقه شده است و پنجه هایش، کوچک و جمع و جور هستند. این سگ، دو لایه پوشش دارد؛ موهای لایه زیرین، ضخیم و نرم بوده و موهای لایه رویین، بسیار پرپشت و صاف هستند. معمولاً، اندازه و تراکم موها در قسمت گردن، بلندتر و بیشتر است و به شکل یقه می ایستند. موهای این سگ، در رنگ ها و الگوهای متعددی مشاهده می شوند که از میان رایج ترین آنها میتوانیم به قرمز، نارنجی، کرم، خاکستری، مشکی و ترکیبی از مشکی و برنز اشاره کرد.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد پامرانین” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]ثبت شده در: باشگاه بین المللی سگ؛ باشگاه سگ های آمریکا؛ باشگاه سگ های کانادا

نام­های دیگر: ژرمن اشپیتز عروسکی (اشپیتز آلمانی عروسکی)

کاربرد: سگ دوست و همراه، مسابقات نمایشی

زادگاه: آلمان

اندازه: قَد 8 الی 11 اینچ، وزن 3 الی 7 پوند

طول عمر: 14 الی 16 سال

سطح فعالیت: متوسط

تربیت پذیری: تربیت این نژاد در منزل دشوار است.

پیرایش و شانه پذیری موها: متوسط

محل مناسب نگهداری: سازگار با زندگی شهری؛ زندگی با خانواده هایی که کودک ندارند

نیازمندی های خاص: پیرایش، آموزش مهارت های اجتماعی، تربیت و آموزش

بیماری های احتمالی: مشکلات دهان و دندان؛ دررفتگی (جابجایی) مفصل استخوان زانو؛ مجرای شریانی باز؛ آتروفی شبکیه پیشرونده؛ تحلیل پیشرونده نای.[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][us_gallery ids=”7159,7160,7161,7162″ layout=”masonry” columns=”4″ indents=”1″ img_size=”us_350_350_crop”][us_separator][vc_column_text]

ویژگی های شخصیتی

خلق و خو

پامرانین، یک سگ سرزنده، پرجنب و جوش و برونگرا است و با توجه به آنکه از هوش بالایی برخوردار است، بسیار تربیت پذیر میباشد. اگر این سگ، مهارت های اجتماعی را به درستی یاد نگیرد، در مقابل افراد غریبه و گاهاً افراد آشنا، رفتارهای غیردوستانه از خود نشان میدهد. پامرانین ها سگ هایی بسیار تمیز و مرتب هستند و حتی گاهی از اوقات، از این لحاظ آن ها را به گربه ها تشبیه میکنند. این نژاد از سگ، بسیار مراقب و هوشیار است و به رغم جثه کوچکش، میتواند یک سگ نگهبان کامل و عالی باشد.

 

رفتار اجتماعی

پامرانین ها، سگ هایی شاد، مهربان و برونگرا هستند و میتوانند دوست و همراه خوبی برای بزرگسالان باشند. این سگ ها، در برابر بچه های کوچک، بسیار آسیب پذیر هستند؛ اما برای کودکانی که سن آنها از خردسالی رد شده است، دوستان خوبی خواهند بود. تعامل و ارتباط این سگ با سگ های دیگر باید به درستی تحت کنترل و نظارت قرار گیرد؛ زیرا پامرانین ها بسیار ریزجثه و آسیب پذیر هستند و علاوه بر آن، این نژاد هیچ اطلاعی درباره جثه کوچک خود ندارد و غالباً سعی میکند که در مقابل سگ های دیگر، کنترل و مدیریت همه چیز را خودش به دست بگیرد. پامرانین ها معمولاً به خوبی با حیوانات خانگی دیگر کنار می آیند؛ اما گاهاً از دنبال کردن گربه های خانگی بسیار لذت میبرند.

 

مراقبت های عمومی

پیرایش و مراقبت از مو

پامرانین های نمایشی، موهایی بسیار آراسته و زیبا دارند و باعث میشوند که حیوان، شبیه به پَد پنبه ای پودرهای آرایشی به نظر برسد. اما اکثر پامرانین های خانگی، فاقد این زیبایی و آراستگی هستند؛ و درعوض، موهایی پرپشت و متراکم دارند که نزدیک به سطح بدنشان قرار گرفته و کم حجم جلوه میکنند. درهرحال، موهای این حیوان باید در طول هفته، دو یا سه بار شانه شوند تا از ژولیدگی و گره خوردگی، جلوگیری به عمل آید

آموزش

این نژاد، علی رغم جثه کوچکش، به تمرین و فعالیت روزانه احتیاج دارد؛ اما اندازه کوچکشان باعث میشود که این فرآیند، برای صاحبان چندان دشوار نباشد. یک پیاده روی روزانه یا بازی پرتاب توپ در محیط خانه میتوانند نیاز حیوان به فعالیت فیزیکی را برطرف سازند. این نژاد اگر فعالیت خوبی داشته باشد، شادترین و سرزنده ترین سگ خواهد بود. پامرانین ها، عاشق تمرین های مبتنی بر آموزش چابکی هستند و دنبال کردن دیسک های پروازی کوچک را بسیار دوست دارند. تربیت و آموزش پامرانین در منزل، اندکی چالش برانگیز است؛ اما با اِعمال نظارت مستقیم، استمرار و صبوری، امکان پذیر خواهد بود. پامرانین ها، نگهبان هایی کوچک و هوشیار هستند و اگر به درستی تربیت نشوند، پارس کردنشان میتواند دردسرساز باشد. فرآیند تربیت و آموزش پامرانین باید تا سنین بالا نیز ادامه پیدا کند تا ذهن حیوان، فعال و یادگیرنده باقی بماند. پامرانین ها، بسیار تربیت پذیر هستند و همواره تمایل دارند که در مرکز توجه باشند. این سگ ها، مشارکت و عملکرد خوبی در فعالیت های مختلف، مثل مسابقه ها دارند.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

29 می 2018 توسط admin 0 دیدگاه

پودل مینیاتوری: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ پودل مینیاتوری بدانید

[vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]تاریخچه و سبقه ی پودل عروسکی، پودل مینیاتوری (Miniature Poodle) و پودل استاندارد ، یکسان است (مشخصات پودل استاندارد را در این مطلب بخوانید)؛ اما هرکدام از این سه نوع، ویژگی ها و مشخصه های منحصر به خود را دارند. پودل های مینیاتوری، در برهه ای از حیات خود، به عنوان سگ های یابنده ی قارچ ترافل در کشورهای انگلستان، اسپانیا و آلمان به شهرت رسیدند. بینی حساس و قوی این نژاد، دوردست ترین و پنهان ترین قارچ ها را نیز شناسایی میکرد؛ در آن زمان، قارچ ترافل به عنوان یک خوراکی لذیذ و خوشمزه در بازار به فروش می رسید.

مشخصات ظاهری

قد پودل های مینیاتوری (تا شانه) حدود 10 الی 15 اینچ و وزن آنها 13 تا 16 پوند است. این نژاد، سر نسبتاً گرد و پوزه ای بلند و کشیده دارد. چشم ها تیره و بیضی شکل هستند و گوش ها نیز از کنار سر آویزان می باشند. دم پودل های مینیاتوری، طی عمل های جراحی خاص، کوتاه و سربالا می شود. موی این نژاد، مجعد یا فِرخورده و بسیار متراکم است. پودل های مینیاتوری باید تک رنگ باشند و رنگ های مختلف نظیر زردآلویی، نقره ای، کرم، مشکی، نوک مدادی یا رنگ های دیگر در آن ها مشاهده می شود.

ویژگی های شخصیتی پودل مینیاتوری

معمولاً پودل های مینیاتوری نسبت به دو گونه ی دیگر از این نژاد، آرام تر و مطیع تر هستند. به رغم آنکه این نژاد بسیار فعال و بازیگوش است، اما به آغوش آرام صاحب خود علاقه ی وافر دارد. پودل مینیاتوری از پیاده روی، بازی و یادگیری مهارت های چابکی لذت می برد. این نژاد از سگ، در ورزش های مخصوص به سگ ها نظیر مسابقات چابکی و فرمان پذیری و همچنین درمانگری، عملکرد بسیار خوبی از خود نشان میدهد.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد پودل مینیاتوری” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]

کاربرد: دوست و همراه

اندازه: قد 10 تا 15 اینچ؛ وزن 13 تا 16 پوند

طول عمر: 13 تا 15 سال

فعالیت فیزیکی لازم: متوسط

تربیت پذیری: ساده

پیرایش و شانه پذیری موها: دشوار

محل مناسب نگهداری: خانواده‌های فعال و پرانرژی و در یک خانه روستایی یا خارج شهر

نیازهای خاص: فعالیت فیزیکی، پیرایش حرفه‌ای، تربیت

بیماری های رایج: بیماری آدیسون، سندرم کوشینگ، بیماری های چشم، دررفتگی مفصل زانو و صرع

[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

مراقبت های عمومی

پیرایش و مراقبت از موها

پیرایش و مراقبت از موی پودل های مینیاتوری، بسیار زمان­بَر و پرزحمت و همچنین نیازمند دانش و مهارت خاص است. صاحبان پودل های مینیاتوری، معمولاً سگ های خود را هر چهار هفته یکبار نزد پیرایشگر حرفه ای می برند؛ کسانی که قصد خرید این نژاد را دارند، باید پیشتر از هزینه های بالای پیرایش و مراقبت از موی حیوان آگاهی پیدا کنند. مابین جلسات پیرایش، موهای سگ باید یک روز درمیان شانه شوند تا از ریزش مو جلوگیری به عمل آید. موهای سگ های مسابقه ای یا نمایشگاهی، باید به شکل خاص کوتاه شود؛ به همین دلیل، پیرایش موی این نوع از سگ ها بسیار دشوار خواهد بود و زمان و انرژی بسیاری باید برای حفظ ظاهر و کیفیت موهای آن ها صرف شود. به همین علت، کسانی که قصد دارند سگ های خود را به مسابقات و نمایشگاه ها وارد کنند، باید پیش از خرید سگ با متخصصان پرورش نژاد مشورت و گفتگو کنند.

تربیت و آموزش

پودل های مینیاتوری هم مانند دیگر نژادها، باید از سنین پایین تربیت شوند و طریق برقراری روابط اجتماعی را یاد بگیرند. تعلیم رفتار صحیح در منزل، مستلزم صبر و شکیبایی فراوان خواهد بود.

پودل مینیاتوری، یک سگ عالی برای خانواده است. سگ هایی که جثه ی بزرگتری دارند، با کودکانی که با آن ها به آرامی بازی می کنند، رفتار مهربانانه و خوبی دارند.

فعالیت فیزیکی

با وجود آنکه پودل های مینیاتوری و عروسکی هم همانند پودل های بزرگ و استاندارد، نیازمند فعالیت های پرتحرک هستند، اما به دلیل جثه ی کوچکشان، برآوردن نیاز آن ها ساده تر است. اگر قصد پیاده روی طولانی مدت داشته باشید، این سگ ها میتوانند بدون کمترین خستگی شما را همراهی کنند. از آنجاییکه این حیوان بسیار کوچک است، شما میتوانید آن را با خودتان به هرجایی ببرید؛ در محیط هایی که ورود سگ به آن ها ممنوع است، کمتر کسی به حضور یک پودل مینیاتوری یا عروسکی در آغوش شما اعتراض خواهد کرد.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

26 می 2018 توسط admin 0 دیدگاه

پودل عروسکی: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ پودل عروسکی بدانید

[vc_row height=”auto”][vc_column][vc_column_text]پودل عروسکی: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ پودل عروسکی بدانید[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]باور عموم بر آن است که تمام انواع پودل ها، یعنی پودل عروسکی ، پودل مینیاتوری و پودل استاندارد، همگی از یک نژاد مشترک هستند. پودل استاندارد ، قدیمی ترین نوع پودل است؛ و شما می توانید تاریخچه ی پرورش این نوع از پودل را در اینجا بخوانید. اما پودل های عروسکی نیز چندان نو و تازه وارد نیستند؛ لوییس شانزدهم در فرانسه، یک پودل عروسکی داشته است و در تعداد زیادی از نقاشی های منسوب به قرون پانزدهم و شانزدهم نیز سگ هایی به تصویر کشیده شده اند که تا حد زیادی به پودل های عروسکی امروزی شباهت دارند.

 

مشخصات ظاهری

مشخصات استاندارد پودل های مینیاتوری و عروسکی، همانند مشخصات پودل استاندارد است؛ و جز آنکه استخوان پس سری در پودل های مینیاتوری و عروسکی چندان رشد نمی کند، تفاوت دیگری با هم ندارند. اندازه و ابعاد پودل های مینیاتوری و عروسکی، نباید از یک حد معین کوچکتر باشد و نشانه هایی نظیر جمجمه ی خمره ای شکل، چشم های برآمده و بزرگ، پوزه ی کوتاه یا چانه ی رو به عقب، اختلال محسوب می شوند.  پودل های عروسکی، حدود 10 اینچ یا کمتر قد دارند و وزن آن ها بین 5 تا 7 پوند است. پودل های رسمی در این ابعاد نمی باشند و باشگاه سگ های پودل آمریکا، پودل های فنجانی یا بسیار ریز را به رسمیت نمی شناسد. پودل های عروسکی، سر تقریبا گِرد و پوزه ای بلند و کشیده دارند. چشم های آن ها به رنگ تیره و بیضی شکل است و گوش ها نیز از کنار سر آویزان هستند. موی سگ های پودل باید تک رنگ باشد و رنگ هایی نظیر زردآلویی، نقره ای، کِرم، مشکی، نوک مدادی یا دیگر رنگ ها در آن ها مشاهده می شود.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد پودل عروسکی” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]

کاربرد پودل عروسکی: دوست و همراه

اندازه: 10 اینچ یا کمتر قد؛ 5 تا 7 پوند وزن

طول عمر: 14 تا 16 سال

فعالیت فیزیکی لازم: فعالیت متوسط

تربیت پذیری: متوسط؛ به سادگی لوس و پرتوقع میشود.

پیرایش و شانه پذیری موها: دشوار

محل مناسب نگهداری: خانواده‌های فعال و پرانرژی و در یک خانه روستایی یا خارج شهر

نیازهای خاص: فعالیت فیزیکی، پیرایش حرفه‌ای، تربیت

بیماری های رایج: بیماری آدیسون، سندرم کوشینگ، بیماری های چشم، دررفتگی مفصل زانو و صرع

[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

پوشش مویی پودل

اطلاعات مربوط به موهای پودل استاندارد و بزرگ را بخوانید.

خلق و خو

ویژگی های شخصیتی

مشخصات و ویژگی های شخصیتی پودل های عروسکی و مینیاتوری، تا حد زیادی به شخصیت پودل های بزرگ و استاندارد شباهت دارند. پودل های مینیاتوری و عروسکی، معمولاً نسبت به گونه ی دیگر حساس تر هستند و همواره، وابستگی و پیوند قوی تری با صاحب خود دارند. این نژاد، بسیار فعال تر و پرسروصداتر از پودل بزرگ و استاندارد است و از اعتماد به نفس کمتری برخوردار می باشد.

رفتار اجتماعی

پودل های عروسکی، برای کسانی که وقت زیادی را در خانه صرف می کنند، دوست و همراه بسیار خوبی خواهند بود. اکثر پرورش دهندگان سگ، از فروش پودل های عروسکی به خانواده هایی که بچه ی کوچک دارند، امتناع می کنند؛ زیرا این سگ ها بسیار حساس، زودرنج و شکننده هستند. از آنجاییکه جثه ی این حیوان بسیار کوچک است، چندان مناسب بازی با بچه های کوچک نیست؛ البته این قضیه، به نحوه ی برخورد کودکان با حیوان نیز بستگی دارد.

مراقبت های عمومی

پیرایش و مراقبت از موها

پیرایش و رسیدگی به موی سگ های پودل، دشوار و پیچیده است. موی سگ های مسابقه ای یا نمایشگاهی، باید به یک شکل خاص کوتاه شود که نیاز به دانش و تخصص ویژه دارد؛ بنابراین، کسانی که قصد دارند سگ های خود را به مسابقات و نمایشگاه ها وارد کنند، باید پیش از خرید سگ با متخصصان پرورش نژاد مشورت و گفتگو کنند. صاحبان سگ های پودل، معمولاً سگ هایشان را ماهانه نزد یک متخصص پیرایش موی سگ می برند. کسانی که قصد خرید این نوع سگ را دارند باید پیشتر از هزینه های بالای پیرایش و آرایش آن آگاهی پیدا کنند. بین جلسات پیرایش، موی سگ باید یک روز درمیان شانه شود تا از ریزش مو جلوگیری به عمل آید.

تربیت و آموزش

پودل های عروسکی، بسیار باهوش و دانا هستند؛ اما میتوانند به سادگی تبدیل به سگ هایی لوس و پرتوقع شوند و در چنین شرایطی، با اصرار و پشتکار زیاد خواهان برآورده شدن خواسته شان خواهند شد. تربیت و تعلیم آموزش های سرگرم کننده به سگ (مثل آموزش قوانین خانگی) باید از سنین پایین آغاز شوند تا سگ در طول دوران رشد، به خوبی با قوانین خانه آشنایی پیدا کند. این سگ ها باید در همان دوران کودکی، اجتماعی شوند و طریقه ی برقراری روابط اجتماعی با دیگران را یاد بگیرند؛ در غیر اینصورت در سنین بالاتر نسبت به غریبه ها واکنش و حساسیت نشان خواهند داد.

به طور کل، همان دستورالعمل هایی که برای پودل های بزرگ و استاندارد معرفی کردیم، برای این نوع از پودل ها نیز کاربرد دارد. البته برای حذف عادت به پارس کردن های افراطی و تقویت حس اعتماد به نفس در حیوان، باید توجه و تلاش بیشتری به فرآیند تربیت و آموزش اختصاص دهید.

فعالیت فیزیکی

با وجود آنکه پودل های مینیاتوری و عروسکی هم همانند پودل های بزرگ و استاندارد، نیازمند فعالیت های پرتحرک هستند، اما به دلیل جثه ی کوچکشان، برآوردن نیاز آن ها ساده تر است. اگر قصد پیاده روی طولانی مدت داشته باشید، این سگ ها میتوانند بدون کمترین خستگی شما را همراهی کنند. از آنجاییکه این حیوان بسیار کوچک است، شما میتوانید آن را با خودتان به هرجایی ببرید؛ در محیط هایی که ورود سگ به آن ها ممنوع است، کمتر کسی به حضور یک پودل مینیاتوری یا عروسکی در آغوش شما اعتراض خواهد کرد. پودل عروسکی، یک سگ فعال است؛ اما جثه ی او به قدری کوچک است که تمرین های فیزیکیش بسیار ساده هستند. این سگ، از پیاده روی روزانه لذت می برند؛ اما میتواند در محیط خانه نیز بازی و فعالیت کند.

 

کاربرد (توانایی) ها

این سگ ها، دوست و همراه بسیار خوبی هستند. شما میتوانید بازی پرتاب- دریافت توپ و مهارت چابکی را به عنوان فعالیت و تمرین فیزیکی حیوان خود انتخاب کنید. بسیاری از باشگاه ها و فروشگاه های مخصوص به سگ، وسایل و امکانات تخصصی کوچک را نیز برای حیوانات ریزجثه مهیّا کرده اند.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

22 می 2018 توسط admin 0 دیدگاه

پودل: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ پودل استاندارد بدانید

[vc_row][vc_column width=”7/12″][vc_column_text]پودل استاندارد ، یک نژاد قدیمی از سگ هاست که نامش از واژه فرانسوی “pudel” به معنای “شیرجه در آب” برآمده است. این سگ ، عمدتاً به عنوان شکارچی در آب کاربرد داشته و در کشور فرانسه، پرورش یافته است. در حقیقت، موهای این سگ با هدف تسهیل فرآیند شنا در آب، پیرایش و کوتاه می شده است. این نژاد در کشور فرانسه بسیار مشهور و پرطرفدار می باشد. در قرن نوزدهم، پودل های استاندارد به عنوان سگ شکارچی در فرانسه، آلمان و بریتانیای کبیر پرورش داده می شده اند و مورد استفاده بوده اند؛ اما بعدها توانایی آن ها در انجام مهارت های نمایشی و دوستی و همراهی با انسان نیز کشف شد. پودل استاندارد، گونه اصیل نژاد پودل است که متعاقباً، گونه های عروسکی و مینیاتوری از آن پرورش یافته اند. این نژاد در اواخر قرن نوزدهم، به ایالات متحده آمریکا وارد شد.

مشخصات ظاهری

بدن

پودل، یک سگ با جثه متوسط تا بزرگ، با بدنی ورزیده و عضلانی است که فُرم کلی بدنش، زاویه دار و خوش ترکیب است. قسمت سینه، تا مفصل آرنج پایین آمده است و استخوان سینه نیز مرتفع و خوش ترکیب است. قسمت پشت یا کمر این حیوان، کوتاه، قوی و صاف است و کتف ها نیز ابعاد متوسط دارند. قسمت باسن پودل ها، نسبتاً گِرد و مدوّر و فاقد شیب می باشد و شکم نیز صاف و مسطح است. دُم، هم راستا با سطح کمر قرار گرفته و در برخی کشورها، تا یک سوم طول اولیه خود کوتاه می شود؛ این در حالی است که دُم سگ هایی که موهایشان ریسمان مانند است، کوتاه نمی شود. پاهای پودل ها، صاف و خوش زاویه است. پنجه های کوچک، بیضی شکل و قوی این حیوان دارای شکل طاقچه مانند و سفت هستند و بافت کف دست و پاها نیز سخت و محکم می باشد. اندازه گردن پودل ها، متوسط و شکل آن کمان مانند و بیضی است و سر حیوان به گونه ای روی آن قرار گرفته که غرور و صلابت خاصی به چهره اش بخشیده است. پودل های استاندارد، 13.75 تا 17.75 اینچ (35 تا 45 سانتی متر) قد دارند؛ و این در حالی است که قد پودل های بزرگ، بین 17.75 تا 22.75 (45 تا 58 سانتی متر) متغیر می باشد.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد پودل استاندارد” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]

کاربرد: شکارچی، دوست و همراه

زادگاه: فرانسه

اندازه: بیش از 15 اینچ قد؛ 50 تا 75 پوند وزن

طول عمر: 12 تا 14 سال

فعالیت فیزیکی لازم: تمرینهای روزانه پرتحرک

تربیت پذیری: نیاز به تمرین ها و آموزش های چالش برانگیز دارد.

پیرایش و شانه پذیری موها: دشوار

سطح فعالیت: بالا

محل مناسب نگهداری: خانواده‌های فعال و پرانرژی و در یک خانه روستایی یا خارج شهر

نیازهای خاص: فعالیت فیزیکی، پیرایش حرفه‌ای، تربیت

بیماری‌های رایج: بیماری آدیسون، نفخ، صرع، دیسپلازی مفصل ران، دررفتگی مفصل زانو، بیماری های کلیوی، اختلالات پوستی، ، مشکلات تیروئید.[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

سَر

سر پودل ها، کشیده و بلند با اندکی انحنای ظریف است؛ و البته اصلاً ناهنجار و بدترکیب نیست! پوزه حیوان، تنها اندکی از جمجمه بزرگتر و طویل تر است. پودل ها، یک استخوان پس سری نیز در جمجمه خود دارند. پُل بینی در این نژاد، صاف و راست است و لب ها معمولاً خُشک و به هم چسبیده هستند و ضخامت زیادی ندارند. گوشه های دهان، فاقد زاویه تیز و قابل تشخیص می باشند. گوش های آویزان این نژاد، حداقل تا کناره های دهان پایین می آیند. در این نژاد، گوش ها همسطح با چشم ها می باشند؛ به صورت آزاد از دو طرف سر آویزان هستند؛ و نباید تاخورده باشند. چشم های این نژاد، نسبتاً کَج و شیب دار برروی صورت قرار گرفته اند و نزدیک به نقاط منحنی صورت هستند. پودل ها دارای آرواره های قیچی مانند می باشند.

 

پوشش مویی

پودل ها دو نوع پوشش مویی مختلف دارند. متداول ترین پوشش این نوع نژاد، پوشش مویی فِردار یا مجعد است که از موهای ظریف، پرپشت، فنری و پشم مانند تشکیل شده و هیچ پوشش زیرینی در زیر آن لایه وجود ندارد. پودل هایی که موهای آن ها بعد از مدتی به موهای طناب مانند تبدیل شود، بسیار نادر هستند. این نوع پودل ها نیز دارای موهای متراکم و پشم مانند می باشند. این نوع از نژاد پودل معمولاً در نمایش ها و مسابقات نمایشی حاضر می شوند؛ و طول هر ریسه از موی طناب مانند آن باید حداقل 7.5 اینچ (20 سانتی متر) باشد.

[/vc_column_text][us_single_image image=”7075″ size=”full” align=”center”][vc_column_text]

رنگ

کشورهای عضو FCI، مجاز به پرورش پودل ها در رنگ های سفید، مشکی، زردآلویی، قهوه ای و خاکستری می باشند. رنگدانه های پوست حیوان نیز باید با رنگ موها تطابق داشته باشد؛ به عنوان مثال حیوانات مشکی، خاکستری و سفید باید بینی مشکی و حیوانات زردآلویی و قهوه ای باید بینی قهوه ای داشته باشند. در برخی از کشورها، گاهاً پودل هایی با رنگ های کِرم و قرمز تیره و همچنین ترکیب مشکی- برنز یا مشکی- نقره ای نیز دیده می شود. این رنگ ها توسط FCI به رسمیت شناخته نشده اند؛ اما برخی کشورهای عضو سازمان و کشورهای دیگر مجاز به پرورش این رنگ ها نیز هستند.[/vc_column_text][us_single_image image=”7077″ size=”full” align=”center”][vc_column_text]

خلق و خو پودل استاندارد

ویژگی شخصیتی

پودل های استاندارد و بزرگ، بسیار باهوش و زیرک، بازیگوش، وفادار و مهربان هستند. این حیوانات کاملاً سرزنده و پرتحرک، متین و مهربان هستند و شدیداً به صاحب و اعضای خانواده خود وابسته و وفادار می باشند. پودل ها، سگ هایی چابک و محتاط هستند؛ و به ندرت وسایل و محیط خانه را به هم می ریزند. از گذشته تا کنون، این باور وجود داشته است که پودل ها، مخصوص خانم های خشک و عصا قورت داده است؛ اما این قضاوت و باور، به هیچ وجه مستحق این نژاد نیست. پودل ها نسبت به رفتارهای خود سختگیر هستند و حیواناتی خونسرد، شجاع و پرقدرت می باشند؛ به طور کل، میتوان گفت هر چه که باشند، به هیچ وجه ضعیف و زودرنج نیستند. این نژاد، اصلاً خشک و بداخلاق نیست و اتفاقاً، رفتارهایی خودانگیخته و جالب از خود نشان می دهد. به رغم آنکه پودل ها در پاره ای از اوقات، بیش از حد عادی پارس می کنند، اما چندان هوشیار و محتاط نیستند. در کنار همه ی این ها، باید اقرار کنیم که پودل ها، سگ هایی بشّاش و خوش برخورد می باشند. روحیه شاد و سرزنده این حیوان، روشنی و امید را به هر خانه ای خواهد آورد. پودل بزرگ، یکی از باهوش ترین نژادهای سگ است.

رفتار اجتماعی

پودل های استاندارد و بزرگ، معمولاً به راحتی با سگ های دیگر کنار می آیند. به عبارتی، حضور حیوانات خانگی دیگر، مثل گربه، در منزل نباید مشکل ساز باشد؛ البته به شرط آنکه حیوان در سنین پایین، مهارت برقراری ارتباط اجتماعی را یاد گرفته باشد. اکثر پودل های استاندارد و بزرگ، با کودکان نیز سازگار هستند. این حیوان، ورود افراد غریبه و میهمان را اعلام می کند؛ اما این واکنش، کاملاً طبیعی و عادی است. برخی از پودل های بزرگ، در صورت بروز مشکل برای صاحب خود، از ایشان دفاع می کنند؛ اما این ویژگی برای تمام انواع و گونه های پودل ها صدق نمیکند.

مراقبت های عمومی

پیرایش و مراقبت از مو

پیرایش و رسیدگی به موها، یکی از مسئولیت های مهم در نگهداری پودل هاست. این حیوان، ریزش مو ندارد؛ بنابراین، هیچوقت مشکل وجود مو در منزل یا روی لباس نخواهید داشت. موهای سست حیوان، به بدنش می چسبند و شما نباید با برس یا شانه، آن ها را از بدن جدا کنید. موهای سگ های مسابقه ای یا نمایشگاهی، باید به شکل خاص کوتاه شود؛ به همین دلیل، پیرایش موی این نوع از سگ ها بسیار دشوار خواهد بود و زمان و انرژی بسیاری باید برای حفظ ظاهر و کیفیت موهای آن ها صرف شود. به همین علت، کسانی که قصد دارند سگ های خود را به مسابقات و نمایشگاه ها وارد کنند، باید پیش از خرید سگ با متخصصان پرورش نژاد مشورت و گفتگو کنند. صاحبان پودل های استاندارد، سگ های خود را ماهانه نزد پیرایشگر حرفه ای می برند؛ کسانی که قصد خرید این نژاد را دارند، باید کاملا از هزینه های بالای پیرایش و مراقبت از موهای این حیوان آگاهی پیدا کنند. ما بین جلسات پیرایش، موهای سگ باید یک روز درمیان شانه شوند تا از ریزش مو جلوگیری به عمل آید. این کار، روزانه نیم ساعت زمان از شما خواهد گرفت. علاوه بر این، موها باید حدوداً یک بار در ماه شستشو شوند و سپس با سشوار، خشک شده و شانه بشوند. سرعت رشد موها در این حیوان، نسبتاً زیاد است و این بدان معناست که موهای یک سگ مسابقه یا نمایش باید جدا از این جلسات پیرایش و رسیدگی، حداقل یک بار در ماه کوتاه شود.

اگر صرفاً برای داشتن یک همراه و دوست، سگ پودل را انتخاب کرده اید و علاقه ای به نمایش دادن آن ندارید، عمل رسیدگی و مراقبت از موهای حیوان چندان برایتان پرزحمت نخواهد بود و شما مجازید که هر نوع سبک و مدلـی را که دوست دارید برای موهای حیوان انتخاب کنید (مثل سبک های فانتزی). هرچه موهای سگ کوتاه تر باشد، زمان و انرژی کمتری برای رسیدگی به آن ها نیاز خواهد بود. اما اگر موهای سگ بلند باشند، ضرورتاً باید هرچند وقت یکبار به متخصص پیرایش سگ ها مراجعه کنید. شما باید هر 6 هفته یک بار، سگ خود را نزد پیرایشگر ببرید که البته این زمان، بستگی به کیفیت و سرعت رشد موها نیز دارد. به هیچ وجه از شستشوی موی سگ غافل نشوید؛ زیرا موهای این حیوان، به سرعت کثیف می شوند و بعد از مدتی، چرب میشوند. ناخن های پودل را کوتاه نگه دارید و هر از چندگاهی او را نزد پزشک ببرید تا دندان هایش معاینه شوند. در برخی انواع پودل ها، در داخل گوش نیز مو رشد می کند. این موها باید از گوش حیوان خارج شوند؛ زیرا رشد بیش از حد مو در گوش های آویزان این حیوان، میتواند منجر به افزایش حرارت در گوش و بروز عفونت شود. افرادی که پیرایش و مراقبت از موهای سگ را یک دردسر و عذاب عظیم می دانند، باید فکر نگهداری از یک پودل را از سر بیرون کنند.[/vc_column_text][us_gallery ids=”7084,7083,7082,7081,7080,7079,7078″ columns=”8″ indents=”1″ img_size=”thumbnail”][vc_column_text]

آموزش

پودل های استاندارد و بزرگ، بسیار باهوش و مشتاق به یادگیری هستند؛ به همین دلیل، تربیت و آموزش این حیوانات اصلاً کار دشواری نیست. همواره با حیوان، صریح و منصفانه صحبت کنید و بر رفتارهای خود، مصر باشید. پودل ها نسبت به لحن و بلندی صدای شما، بسیار حساس هستند و شما میتوانید با اضافه کردن چاشنی تفریح، تنوع و جایزه، دستاوردهای بسیاری در زمینه تربیت و آموزش حاصل کنید. استفاده از روشهای خصمانه و سخت گیرانه، قطعاً نتایج عکس به بار خواهد آورد.[/vc_column_text][us_separator][vc_column_text]

[/vc_column_text][us_separator][vc_column_text]

فعالیت فیزیکی

این پودل ها، نیاز به مقدار زیادی فعالیت و تفریح فیزیکی دارند و بسیار قوی و پرانرژی هستند. در کنار پیاده روی های روزانه، شما میتوانید به حیوان اجازه دهید که مدتی از روز را بدون قلاده و آزادانه به بازی بپردازد. این حیوانات، عاشق توپ بازی و پرتاب-دریافت توپ هستند و بیشترشان هم از شنا کردن لذت می برند. اگر یک روز، تفریح و فعالیت فیزیکی را منتفی کنید، پودل به راحتی با شرایط کنار خواهد آمد. پودل ها، در خانه های ویلایی و خارج شهر، بیش از خانه های شهری احساس راحتی می کنند و از تغییرات آب و هوایی نیز تأثیر چندان نمی گیرند. اما به یاد داشته که پودل ها برای خوشحال بودن، فقط تمرین و فعالیت فیزیکی نمیخواهند؛ و قطعاً نیازهای دیگری هم دارند. این نژاد، مشخصاً برای شرکت در ورزش های مخصوص سگ مانند پرتاب توپ و مهارت چابکی مناسب هستند. امروزه، پودل ها از کارکرد اصلی خود دور شده اند و به ندرت برای شکار به کار می روند.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

15 می 2018 توسط admin 1 دیدگاه

دوبرمن: هرآنچه باید در مورد نژاد سگ دوبرمن اصیل بدانید

نژاد دوبرمن پینچر یا دوبرمن برای نخستین بار در دهه‌ی 1980 و توسط لوییس_دوبرمن (ساکن آپولدا) در آلمان پرورش یافت. لوییس دوبرمن، یک سگ متوسط می خواست که هم یک همراه و رفیق خوب و هم یک سگ نگهبان کارآمد باشد. گمان می رود که لوییس دوبرمن، نژاد دوبرمن را از طریق ترکیب نژادهای ژرمن پینچر، روتوایلر، منچستر تریر مشکی و برنزی و شپرد مو کوتاه پرورش داده است. برخی از متخصصان نیز بر این عقیده اند که احتمالاً از نژاد گری هوند نیز برای پرورش دوبرمن استفاده شده است. صرف نظر از آنکه اجداد این نژاد کدام سگ ها بوده اند، باید اقرار کنیم که لوییس دوبرمن توانست یک سگ مستعد و کاری پرورش دهد که در بسیاری زمینه ها، توانایی ها و قابلیت های زبانزَد و فوق‌العاده‌ای دارد. نیروی دریایی ایالات متحده‌ی آمریکا، از سگ هایی با نژادهای مختلف استفاده کرده است که دوبرمن نیز در میان آن ها جای دارد. در طی جنگ جهانی دوم، سگ ها نقش بسزایی در موفقیت و پیروزی ایفا می‌کردند؛ به گونه‌ای که هر کدام از بخش های نیروی دریایی، یک گروه از سگ های تربیت شده‌ی جنگی در اختیار داشتند. یک تندیس برنزی از سگ دوبرمن در اندازه‌ی واقعی، در منطقه‌ی نظامی گوآم (Guam) نصب شده است که نماد “همیشه وفادار” برروی آن به چشم می خورد؛ این تندیس، به یاد تمام سگ هایی که در جنگ جهانی خدمت کرده و کشته شده اند، طراحی و نصب شده است.

مشخصات ظاهری

بدن

دوبرمن های امروزی، سگ هایی با اندازه‌ی متوسط هستند که هیکل ایستاده دارند و با غرور و صلابت خاصی راه می روند؛ به همین دلیل، بزرگتر و ستبرتر از اندازه ی واقعی شان به نظر می آیند. دوبرمن، یک سگ قوی و در عین حال لاغر و ظریف است. البته سگ های ماده، جثه ی کوچکتری نسبت به سگ های نر دارند. قسمت پشت یا کمر این سگ بسیار سخت، ماهیچه‌ای و کوتاه است و کتف ها به خوبی مشخص هستند. قسمت دمگاه سگ دوبرمن، چندان کوتاه نیست و ظاهری مدوّر و گِرد دارد. دُم سگ دوبرمن، طی عمل جراحی کوتاه می شود. قسمت سینه، کاملاً با ابعاد بدن متناسب است و از روبرو تا قسمت پیشین بدن و از پایین تا مفصل آرنج گسترده شده است. شکم سگ دوبرمن نیز نسبتاً فرورفته می باشد. پاها، مستقیم و صاف هستند و استخوان هایی کاملاً صیقلی و صاف دارند. پنجه های پا در سگ دوبرمن، کوتاه و طاقی شکل بوده و انگشت ها به هم نزدیک هستند. گردن خشک و ماهیچه ای این سگ نیز در راستای سینه قرار گرفته است.[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”5/12″][bsf-info-box icon=”Defaults-info-circle” icon_size=”32″ icon_color=”#ed145b” title=”مشخصات نژاد دوبرمن” pos=”square_box” box_border_style=”outset” box_border_width=”2″ box_border_color=”#ed145b” title_font_style=”font-weight:bold;” title_font_size=”desktop:26px;” title_font_line_height=”desktop:35px;”]

ثبت شده در: AKC, UKC, CKC

کاربرد: سگ نگهبان، سگ نظامی، همراه و دوست، ورزش‌های نمایشی

زادگاه: آلمان

اندازه: قد 24 تا 28 اینچ؛ وزن 60 تا 85 پوند

طول عمر: 10 تا 12 سال

سطح فعالیت: متوسط

فعالیت فیزیکی لازم: تمرین‌های ورزشی روزانه

تربیت پذیری: ساده؛ سگ نیاز به تمرین های چالش برانگیز دارد

پیرایش و شانه پذیری موها: ساده

محل مناسب نگهداری: خانه های روستایی یا خارج از شهر مناسب و در کنار افراد و خانواده های فعال و سرزنده

نیازمندی‌های خاص: تمرین و فعالیت فیزیکی، حیاط محصور و دارای پرچین، تمرین اجتماعی سازی، آموزش و تربیت

بیماری‌های احتمالی: کاردیومیوپاتی (بیماری ماهیچه قلبی)، بیش فعالی تیروئید، استئوسارکوم (سرطان بدخیم استخوان)، سندرم ووبلر (ضعف مهره های گردن)، بیماری فون‌ویلبراند

[/bsf-info-box][/vc_column][vc_column][vc_column_text]

سَر

سر سگ دوبرمن، کشیده و خشک است و قسمت بالایی جمجمه، تاحد زیادی صاف با اندکی انحنا می باشد. پُل بینی، همراستا و موازی با قسمت فوقانی جمجمه است. اندازه‌ی گوش های سگ دوبرمن، متوسط است و از کنار سر به پایین آویزان هستند. در ایالات متحده‌ی آمریکا، سگ هایی که به صحنه های نمایش راه پیدا می کنند، گوششان جراحی و کوتاه می شود. اما امروزه بسیاری از افراد، گوش های طبیعی سگ را که تا خورده هستند و از کنار سر آویزان می باشند، حفظ میکنند.  چشم ها، متوسط و بیضی شکل هستند و چهره‌ی سگ را هوشیار و پرانرژی جلوه میدهند. آرواره‌های سگ دوبرمن در هنگام حمله و گاز گرفتن، مانند قیچی عمل می کنند.

ارتفاع شانه

در حالت ایده آل، ارتفاع شانه باید 27.5 اینچ (70 سانتیمتر) باشد. در سگ های سالم، ارتفاع شانه هیچگاه از 28.5 اینچ (72 سانتیمتر) تجاوز نمیکند. بطور معمول، ارتفاع شانه در سگ های دوبرمن ماده، در بازه‌ای میان 24.75 الی 26.75 اینچ (63 الی 68 سانتیمتر) باید قرار داشته باشد.

پوشش

این نژاد موهایی کوتاه، ضخیم و نرم دارد که نزدیک به سطح بدنش می رویند.

رنگ

تمام کشورهای عضو فدراسیون جهانی سگ (FCI)، صرفاً سگ های دوبرمن مشکی (مشکی و برنز) و قهوه ای (قهوه ای و برنز) پرورش می دهند. رنگ برنز در این سگ ها، باید ترکیبی از رنگ سیاه و مسی تیره باشد. در کشورهای دیگر، رنگ هایی نظیر نوک مدادی و برنز و خاکستری- زرد و برنز نیز مشاهده می شوند؛ البته در این سگ ها، سایه ی رنگ های فرعی نسبت به نمونه های دیگر، ضعیف تر و کم رنگ تر است.

خلق و خو

ویژگی شخصیتی

دوبرمن ها بسیار فعال، زیرک، باهوش و دانا هستند. این سگ ها، نسبت به صاحب و خانواده‌ی خود بسیار فداکار و وفادار هستند و با تمام قوا، از آنها مراقبت و دفاع می کنند. رفتار این سگ ها، بسیار سرسختانه و توأم با صلابت است. بعلاوه، آن ها بسیار شجاع و بی باک بوده و شدیداً نیرومند و مقاوم می باشند. این سگ ها در پاره‌ای از اوقات، سروصدای زیادی ایجاد می کنند. برخی از دوبرمن ها تمایل دارند صرفاً به یک نفر وفادار باشند و فقط از همان یک نفر حرف شنوی داشته باشند.

رفتار اجتماعی

باتوجه به آنکه سگ های دوبرمن بسیار تربیت پذیر و اجتماعی هستند، میتوانند به سادگی با دیگر سگ ها، حیوانات خانگی و بچه ها کنار بیایند. صاحبان سگ های دوبرمن باید این سگ ها را هنگامی که توله هستند،  در کلاس های اجتماعی سازی ثبت نام کنند. یک سگ غیراجتماعی که در مراقبت و محافظت افراط کند، می‌تواند تبدیل به یک سگ مضطراب و ترسو شود؛ که البته این مشخصات، به هیچ وجه برازنده‌ی این نژاد مغرور و باشکوه نیست. فرآیند آموزش و تربیت سگ نیز باید در سنین پایین آغاز شود. با وجود آنکه آموزش قوانین خانگی و رفتارهای اجتماعی به سگ بسیار مهم است، اما صرفاً نباید به همین دو بسنده کرد؛ بلکه، آموزش ها باید به گونه ای طراحی و اجرا شوند که ذهن کنجکاو و نابغه‌ی این سگ همواره فعال باشد! این نژاد، عملکرد خوبی در ورزش های مختص به سگ ها از خود نشان می دهد.

دوبرمن پینچرها، دوستانی وفادار و فداکار هستند و با تمام افراد در بازه های سنی مختلف به راحتی کنار می‌آیند؛ البته توله های این نژاد، اندکی سرکش و فرمان ناپذیر هستند و باید به آن ها آموزش داد که با کودکان، با احتیاط بازی کنند. این نژاد از سگ، با حیوانات خانگی دیگر نیز سازگار است و اگر به درستی آموزش ببیند، میتواند با گربه ها نیز همزیستی داشته باشد. دوبرمن ها در مقابل سگ های ناشناس، رفتار پرخاشگرانه و خشونت آمیز از خود نشان میدهند.

مراقبت های عمومی

پیرایش و مراقبت از مو

پوشش و موی بدن سگ های دوبرمن، نیاز به مراقبت چندان ندارد. معمولاً یکبار شانه کشیدن در هفته با استفاده از یک بُرس نرم و ماساژ پوست بدن با دستکش های مخصوص، کفایت میکند. در طول دوران ریزش مو، از دستکش های مخصوص ماساژ با سطح آجدار استفاده کنید تا موهای مُرده و سست از بدن جدا شوند. ناخنهای سگ را همیشه کوتاه نگه دارید و بطور منظم، دندان های او را بررسی کنید تا از عدم تشکیل تارتار برروی دندان ها مطمئن شوید.

آموزش

سگهای دوبرمن ، نیاز به تمرین و فعالیت فیزیکی دارند و صرفاً قدم زدن، نیاز آن ها را برآورده نمی کند. دویدن در کنار دوچرخه‌ی شما، بازی پرتاب و دریافت توپ تنیس و همچنین یک تمرین چابکی می توانند گزینه های بهتری باشند.

این سگ قوی و خوش اندام، نیازمند آموزش و تربیت پیوسته و دقیق است. همواره از هماهنگی و توازن مفاد آموزشی در طی جلسات تمرین، اطمینان حاصل کنید. اگر تجربه‌ی چندانی در زمینه ی تربیت و آموزش سگها ندارید، به شما توصیه میکنیم که از نگهداری این نژاد صرف نظر کنید. بسیاری از سگ های دوبرمن در صورت دریافت تربیت و آموزش اشتباه، دچار اختلال های رفتاری و عصبی می شوند (و متأسفانه این اتفاق، به کرّات روی میدهد) و سگ هایی ترسو و یا تندخو بار می آیند؛ و این در حالی است که سرشت طبیعی آن ها، بسیار ساده و قابل اعتماد می باشد. همیشه در برابر یک دوبرمن، صریح و منصفانه رفتار کنید؛ هیچگاه این سگ را کتک نزنید و کاری نکنید که ظرفیت تحملش تمام شده و به ستوه بیاید. مربی هایی که آرامش و تسلط طبیعی را در دستور کارشان قرار می دهند، همواره بهترین نتیجه ها را به دست خواهند آورد.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Call Now Button
× ارتباط 24 ساعته در واتساپ